|
Hebt u dat nou ook.. ? soms zie ik door de bomen het bos niet meer, en lijkt het of ik wel twéé levens nodig heb om al de dingen te doen die van me verwacht worden..
Daar staat echter ook een beloning tegenover, want telkens ik wat van mijn ‘must-do’ lijstje heb afgewerkt, begin ik gewoon te glunderen vanbinnen ..
Net of ik een bemoedigend klopje op de rug gekregen heb, en een klein stemmetje ‘goed gedaan meisje’ fluistert ..
Wie of wat is dat toch ?
Mij werd als klein meisje geleerd mijn handen te wassen vooraleer een boek vast te pakken, en tot op de dag van vandaag zou ik het niet in mijn hoofd halen ooit met kleverige vingertjes zelfs maar een tijdschrift vast te nemen.
Alles in orde toch, zou u denken, en in dit geval is dit ook zo, maar blijf je dan met je eigenheid ? Worden we, als het ware van kinds-af ‘voor-geprogrammeerd’ ?
Neem nu de ‘lapjes’ .. ik kàn gewoon niet lekker beginnen naaien wanneer ik onder de tafel stof vermoed, of het aanrecht vol afwas staat. Njet. No way.
Dus begin ik dapper te klussen, neem nu vanochtend. Dacht de warmte te slim af te zijn, en bij het krieken van de dag stond de hele badkamer al glimmend te blozen.
Rond de kraantjes met een tandenborstel ? Niets was me teveel, en die gang neem ik er toch ook bij zeker !
Zou ik .. ? Tuurlijk, u wil beslist niet weten waarom een staart-loos mereljong mijn huisje binnenhupte, maar dat de living opnieuw een beurt moest krijgen, daar twijfelt niemand aan.
Dus dat doen we ook even overnieuw..
Inmiddels voel ik zweetdruppeltjes mijn ruggegraat afroetsjen, en staat de zon reeds hoog aan de hemel. Ik probeer niet te denken aan al de redenen waarom ik niet meer als voorheen gezwind door de knieën kan om dat hoekje naast mijn ladenkastje vogelpluimpjes-vrij te maken, die extra kilo’s die me voorheen koud lieten breken me deze zomer zuur op..
Zeer on-elegant kruip ik weer achteruit, blij ook deze taak tot een goed einde te hebben gebracht. En daar heb-je-nem-dan .. me-me-me-time !
Aargh ! de keuzes .. ik kan even binnenwippen bij al die getalenteerde blog-dames, even binnengluren bij ...... en ondertussen ook mijn eigen ‘lieve lapjes’ bovenhalen.
Bij het maken van kleine quiltsteekjes te luisteren naar de pré-historie op radio 2 .. héérlijk toch, zo’n vrije middag !
In Engeland noemen ze dit gevoel ‘truly Blessed’, en zo voel ik me ook.
Dankbaar voor deze dag, voor dit leven.
Mijn leven, zoals dat van zovelen, gevuld met grote en kleine verdrietjes, doch ook vele malen met dagen die ik doorbreng met een hart, overvloeiend van blijdschap en geluk.
My cup runneth over .. net dàt besef, überhaupt in staat te zijn dat aan te voelen, maakt me zowel nederig als dankbaar.
Werd mij dat aangeleerd ? Misschien.
Zeker weten doe ik dat niet. Maar dat dit de reden is waarom mijn ogen soms vol liefde op mijn medemensen gericht zijn is mij ondertussen wel duidelijk geworden.
En ik ben niet de énige die er zo over denkt.
In haar boek ‘Levenslessen’ laat Elisabeth Kübler-Ross samen met David Kessler zien hoe we ons leven in al zijn volheid kunnen beleven. Iedereen stelt zichzelf op een zeker moment de vraag: ‘Is dit hoe ik mijn leven wil leven ?’ Het leven is kort, en vaak ontdekken we pas achteraf – soms te laat – wat we écht belangrijk vinden.
“Je hoeft niets anders te doen dan te leren in stilte met jezelf in aanraking te komen. En dat kost geen cent. Een van de mogelijkheden om geen angst meer te voelen bestaat uit het weten dat er geen dood bestaat en dat alles wat ons in dit leven overkomt, een positieve reden heeft.
‘Leg je hele negatieve instelling af en begin ermee het leven te bekijken als een uitdaging, als een ‘testcase’ om je innerlijke talenten en je kracht op de proef te stellen.
Daar heb je geen meditatiecursus of goeroe voor nodig, tracht in contact te komen met je eigen innerlijke zelf en leer elk gevoel van angst af te leggen”.
Geïntrigeerd ? Dan geef ik u nog graag het volgende mee: “Uit eerste hand ontdekte ik dat het een geschenk betekent aan het bed van een stervende te zitten, dat sterven geen trieste aangelegenheid hoeft te zijn; je kunt daarbij heerlijke lieve dingen meemaken. En indien u die lessen die u van stervenden hebt geleerd, aan uw kinderen en kleinkinderen en ook aan uw buren zou doorgeven, dan werd onze wereld spoedig weer een paradijs. En ik vind dat het tijd wordt daarmee te beginnen”.
En daar ben ik het helemaal mee eens.
|
|
