September 2009

De stormen des levens ..

Wanneer de stormen des levens ons onverhoeds overvallen, en we als het ware ‘op de tast’ onze weg door het leven dienen te banen, lijkt je rug draaien naar de wind, en het gebeuren gelaten over je heen laten razen, soms de enige uitweg .. in de hoop dat ‘de weg van de minste weerstand’ ook de goede zal blijken ...
Want niet altijd is terugvechten een optie.
Soms valt er gewoon niks te vechten.
Dingen gebeuren. Verdriet overvalt ons. Nét toen we ons veilig waanden.
In slaap gewiegd door de monotonie der dingen, ontwaakt onze geest nu plots alert.

Niks is meer als gisteren. Vandaag is het zoeken naar een voorzichtig evenwicht een absolute must, met een diep verlangen naar rust, in de ademloze stilte na de storm.
En dan is het gewoon een kwestie van veerkracht .. de een lukt het, mits een adempauze, om voorzichtig dag per dag verder te leven en ongeschonden weer op te staan .. een ander komt gebroken uit de strijd ..
Zo steekt in de natuur ook een slak voorzichtig zijn voelsprietjes weer uit, na zich schuw in zijn huisje teruggetrokken te hebben.
Net als wij, kan hij het zich niet veroorloven eeuwig ten dage verscholen te blijven ..

Dan plots breekt de dag aan, waarop het besef daagt ‘rijker’ uit de strijd gekomen te zijn, al blijkt niets hetzelfde meer te zijn, en is het ons niet langer gegeven de wereld met eenzelfde onschuld te bezien.
Doch niét de wereld blijkt veranderd, maar wel onze visie daarop.
Onze aandacht werd verschoven, net als de sjamanen hebben we een verschuiving meegemaakt, werden onze aandachtspunten verlegd, en bleek angst een slechte raadgever.

Nu het labyrint van onze gedachten niet langer ruimte biedt voor eenzijdig doemdenken, komt weer plaats vrij voor het openen van de deuren van ons hart, daarmee angst, verwarring en verdriet de deur wijzend, om plaats te maken voor een voorzichtig gevoel van vreugde.

Bij nader inzicht, blijken de eerder ondraaglijke kwesties slechts over dié mate van belang te beschikken, als men er voorheen zélf aan gaf. 
Er komt ruimte vrij voor inzicht, nu we niet langer bereid zijn tot oordelen, en met de intrede van dit bewustzijn valt er een gewicht van ons af. 
Niet langer een gekwetst ego koesterend, als een on-doordringbaar pantser rond het hart, kunnen we weer opgelucht ademhalen, en breekt langzaam de zon weer door.

  
Afbeelding 1: “Boreas” by John William Waterhouse 
Afbeelding 2: “Truly, the light is sweet’ by John Byam Shaw 

Een bedachtzame tante-danny, met een parel vanwege Hazrat Inayat Khan .

"In a small affair or in a big affair, first consult yourself and find out if there is any conflict in your own being about anything you want to do. And when you find no conflict there, then feel sure that a path is already made for you. You have but to open your eyes and take a step forward, and the other step will be led by God." 

Hazrat I. Khan